Re-integratieverplichtingen voor ZW-eigenrisicodragers:
hoe ver gaan die?

Betaling van de ZW-uitkering

Omdat Daniëlle werkzaam was bij een ZW-eigenrisicodrager, krijgt zij geen ZW-uitkering van het UWV, maar van de (inmiddels) ex-werkgever. Die is niet alleen verantwoordelijk voor de betaling van de ZW-uitkering maar ook voor de re-integratie. Maar wat mag Daniëlle in dat kader verwachten nu zij al uit dienst is? Moet haar ex-werkgever haar dan toch weer op haar oude plek late re-integreren?

Re-integratieverplichting

De Werkwijzer Poortwachter geeft daar antwoord op. Daarin staat:

“De eigenrisicodrager Ziektewet is op dezelfde wijze als ieder andere werkgever verantwoordelijk voor re-integratie van zijn (ex-)werknemer in het eerste en het tweede spoor. Na het einde van het dienstverband zet hij de re-integratie voort alsof de werknemer nog bij hem in dienst is. Dit brengt met zich mee dat hij de mogelijkheden in Spoor 1 moet blijven onderzoeken en zo mogelijk tot herplaatsing moet overgaan.”

Dit kan dus inderdaad betekenen dat Daniëlle weer bij haar ex-werkgever aan de slag gaat in het kader van haar re-integratie.

Geen verplichting om dienstverband voor te zetten

Dat de ZW-eigenrisicodrager verantwoordelijk is voor de re-integratie, betekent niet dat hij verplicht is een (nieuwe) arbeidsovereenkomst aan te bieden of dat de arbeidsovereenkomst niet van rechtswege kan eindigen. Dat oordeelde het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. De tijdelijke arbeidsovereenkomst kan dus eindigen, en de ZW-eigenrisicodrager is daarna onverminderd verantwoordelijk voor de re-integratie.

Onvoldoende inspanningen

Doet de ex-werkgever van Daniëlle onvoldoende aan haar re-integratie, dan loopt hij een groot sanctierisico. ZW-eigenrisicodragers kunnen namelijk ook een sanctie krijgen, een zogenaamde ziekengeldsanctie. Als het UWV die oplegt, moet de ZW-uitkering maximaal een jaar langer doorbetaald worden.

Praktijkvoorbeelden

In de rechtspraak zien wij dat ook terugkomen.

Spoor 1

In een zaak bij de Centrale Raad van Beroep ging het om een uitzendbureau dat ZW-eigenrisicodrager was. In die uitspraak wordt eerst duidelijk het kader geschetst:

“Het eerste spoor bij een uitzendbureau als werkgever betekent het verrichten van reintegratie-activiteiten gericht op de eigen organisatie van werkgever en op het eigen netwerk van werkgever.”

Uit de plannen van aanpak bleek echter niet dat het uitzendbureau had gezocht naar mogelijkheden binnen de eigen organisatie of bij de inleners. Ook bleek niet dat de beschikbaarheid van de werknemer bekend was gemaakt bij de inleners of dat de werknemer op functies bij de inleners is gewezen. Mede daarom werd de ziekengeldsanctie in stand gelaten door de Centrale Raad van Beroep.

Spoor 2

Bij de rechtbank Oost-Brabant speelde een zaak waarin een ZW-eigenrisicodrager een ziekengeldsanctie kreeg omdat de mogelijkheden van een werkervaringsplek niet actief waren onderzocht toen bleek dat het tweede spoor niet succesvol was. Diezelfde ZW-eigenrisicodrager had ook meer intensieve taallessen moeten aanbieden aan de ex-werknemer vanwege zijn taalachterstand.

Kortom: zowel de inspanningen in spoor 1 als 2 worden streng getoetst door het UWV.

Tip!

Neem je re-integratieverplichting als ZW-eigenrisicodrager dus serieus. Je loopt het risico van een ziekengeldsanctie als je het niet doet. Maar dat is niet het enige. De ex-werknemer kan het UWV ook verzoeken de re-integratie over te nemen (artikel 63 lid 5 ZW). Als het UWV daaraan gehoor geeft, worden de kosten daarvan bij jou in rekening gebracht!

Maar naast deze financiële consequenties is het vooral goed om stil te staan bij de (meest voorkomende) reden om te kiezen voor het eigenrisicodragerschap: het verkrijgen van beïnvloedingsmogelijkheden. Doorgaans wordt gekozen voor het eigenrisicodragerschap omdat je daarmee meer mogelijkheden hebt om de uitkeringslasten te beïnvloeden. Het druist volledig tegen die gedachte in om vervolgens de re-integratie te laten versloffen.